ELA, LAB, Steilas, Hiru eta Etxalde sindikatuek greba orokorra deitu dute martxoaren 17rako, Euskadin gutxieneko soldata propioa eskatzeko. Deialdi horren aurrean, ELAKk honako gogoeta hauek egin nahi ditu:
Langile -eta sindikatu- mugimenduan hegemonikoak diren jarrera sozialdemokratek beste behin ere erakusten dute langile klaseak bere bizi-baldintzengatik egiten duen edozein borrokaren erakunde publikoetara deribazioan bermatzaile gisa duen eginkizuna. Itun sozialaren mugak kortse bat dira Langile-mugimenduarentzat. Greba horretan ez da inolako aldarrikapenik egiten langile-klasearen bizi-baldintza kezkagarriei buruz, eta ez da sortzen lantokietako borroka batetik. Greba bertikala da, langile mugimendutik sortzen ez den estrategia baterako diseinatua.
Bestalde, GS Estatu mailan igotzeko borrokak ez dira eraginkorrak izan, kapitalismoak sortzen duen egiturazko prekarietatea konpontzen ez dutelako. Gainera, horrelako borroken igoera KPIren igoera handiaren mende dago, eta errealitatean langile-klaseko sektore handien bizi-baldintza tamalgarriak arintzen saiatzen da, inola ere ez hobetzen. Gaitz txikienaren politika da, orokorrean langile eta sindikatuen mugimenduari eskuak eta oinak lotuta mantentzen dituena, eta kasu honetan bertoko mailan errepikatzen dena.
Greba honen oinarria gaur egun Madrilgo gobernuaren eskumenekoak diren lan-arloko legediaren esparruak zuzenean EAEko patronalarekin hitzartzeko ahalegina da. Izan ere, sindikatu deitzaileek ez dute Langileen Estatutuaren aldataketa nola gauzatu, eta gainera, horrek langile klasearen batasuna haustea ekarriko luke, GSk dakarren gutxieneko komunari dagokionez. Eskaera honekin hautsak harrotu nahi badute ere, eskaera hau kapitalisten aspaldiko nahia da.
Errebindikazio horiek legez egokitzeko ahaleginean porrot egin ondoren, sindikatu deitzaileek M17a planteatu dute tokiko GS bat lortzeko legezko bide horren jarraipen gisa, merkatuaren dinamika ekonomikoei muzin eginez, eta beharrezkoa den klase-elkartasuna apurtzen. Gainera, Madrilen lege-aldaketa sustatzeak badu oinarri politiko bat: Madrilgo Parlamentuan ordezkaritza duenaren hauteskunde-estrategia bultzatzen du, kasu honetan, EH Bildurena.
Klase-sindikalismoaren zeregina politika nazionalistaren laguntza izateari utzi behar dio, euskal langileria larriki banatzen baitu politika kapitalistak tokiko formatuan birformulatzeko ahaleginean. Are gehiago kontuan hartuta une honetan sindikatu horiek direla langile mugimenduan borroka ezberdinak sustatzearen arduradunak, «hemen erabaki» lelopean, bizilekua, eta ez kapitalismoa, langileen bizi baldintzen jatorria balitz bezala.
Azken batean, deialdi hau ez da aurrerapausoa Euskadiko langileentzat. Aldiz, beste egiaztapen bat da herri honetako erakunde sindikal nagusiek agenda nazionalistarekiko eta patronalekiko duten mendekotasun-maila, langile klasearen zatiketaren onuradun nagusienak direnak. Arazoa ez da GS nork kudeatzen duen, baizik eta borroka hori langileen benetako beharrak ezkutatzeko erabiltzea.
EALKk dei egiten du egunez egun lantokietan, langileriak garatzen dituen borroketan, sortzen den batasuna ez hausteko, hori izan baita herrialde gisa PSOEren eta PPren gobernuen aurkako benetako Greba Orokorrak egitea ahalbidetu digun indarra.
Klase-sindikalismo independente eta batu baten alde.